Elise (23)

Ik ben zeker tien kilo zwaarder, maar voel me 100 kilo lichter!!!

Via de email spraken we af dat we in plaats van een wijntje en een babbeltje een etentje zouden doen. Prima, had ik geantwoord. En dit keer meende ik het. Nu sta ik te wachten op de stoep met een boeket in mijn handen.  De deur gaat open. We begroeten elkaar enthousiast. En ook dit keer meen ik het. Ik voel me blij en open. Het is gezellig in de kamer en nadat onze gastheer en onze gastvrouw ons hun verbouwde huis hebben laten zien, schuiven we aan tafel. We eten wraps. Lekker. Het is vreemd om tegenover de persoon, die mij ruim een jaar geleden op Triade tipte, een hapje te eten… Hij kijkt me lachend aan als hij zegt dat het zo gaaf is om me nu zo open en vrij te zien. Hij heeft gelijk. Ik ben blij en trots dat ik vanavond kan laten zien dat het goed gaat. En dit keer meen ik het. Hij vraagt me te vertellen wat nou het specifieke aan de hulp bij Triade is geweest. Goede vraag. Ik denk na. Dan vertel ik hem dat het antwoord voor mij simpel is: liefde.

Boulimia heet het. Of zij? Mijn eetbuien hebben een naam. Mijn obsessie voor mijn lichaam en gewicht heeft een naam. Maar dat is niet nieuw voor me. Al na een jaar rommelen met eten  dook ik het internet al op om te kijken of dat wat ik had en deed een naam had. Nu is het officieel. Alsof je er voor getekend hebt. Ik blader de formulieren van diagnose door en vraag me af waar ik aan begonnen ben. Wat wil ik eigenlijk? Leren eten. Maar ik wil niet aankomen……

Ruim 6 jaar geleden was ik begonnen met afvallen. Ik wilde me zekerder en mooier voelen. Een langdurig dieet paste niet bij mij vond ik, dus besloot ik ’gewoon’ niet te eten. Het lukte. Binnen korte tijd viel ik een geruim aantal kilo’s af. Ik was trots. Blij. Zeker. Mijn vriendinnen waren jaloers. Ik voelde me krachtig. Ik was er goed in. Het langdurig niet-eten brak me op en op mijn 16e verjaardag at ik te veel. Veel te veel. De beslissing om die avond mijn eten uit te braken veranderde alles. Al vlug kon ik niet meer zonder. Langdurig niet eten, afvallen, eetbuien en braken. Daaromheen studeerde ik af als juf en begon ik aan een fulltime baan. Ook trouwde ik met mijn huidige man. Wonderlijk genoeg was de dag van ons huwelijk één van de unieke dagen dat ik gewoon at en niet braakte. Naast mijn werk ging al mijn vrije tijd op aan eten en niet-eten. Ik beheerste het niet langer, het beheerste mij. Diep van binnen wist ik dat dit nooit door kon gaan, maar ik zag ook niet hoe het moest stoppen. Ik durfde niet, maar wilde eigenlijk ook nog niet… Ik voelde me onterecht trots op wat ik ‘kon’. Naast het beheersen van mijn gewicht wilde ik ook steeds meer controle uitoefenen op alles in mijn leven. Ik werd compleet in beslag genomen door controle willen hebben.  Ondertussen hield ik de schijn op voor iedereen. Ik vertelde dat het geweldig met me ging. Het jaar na ons trouwen ging het bergafwaarts. Ik kon nu doen wat ik zelf wilde. En wat ik wilde was: afvallen. Ik kookte voor mijn man en keek toe terwijl hij een bord macaroni at. Ik hoefde niet. Ik had al gegeten. Op andere dagen at ik volop mee: 2 of 3 borden en een toetje en dan braakte ik weer. Mijn man mocht me er niet op aanspreken, vond ik. Het was mijn terrein. Bovendien had ik overal een reden voor. Ik begon er steeds slechter uit te zien. Ik menstrueerde niet meer en had het verschrikkelijk koud de hele dag. Mijn gezicht was koud en leeg. Ik voelde me slap en zwak. Ik weigerde om nog naar verjaardagen te gaan en etentjes waren helemaal uit den boze. Tussen God en mij was het langzamerhand stil geworden. Als kind kon ik over niets anders dan God spreken en zag ik het als een missie om mensen te vertellen over  ‘Jezus die ons vrijmaakt!’ Ik was echter vergeten hoe het was om een intieme relatie met Hem te hebben. Ik verlangde er vaak wel weer naar terug, maar ik zag nog niet in dat ik met mijn keuzes deze stilte creëerde. Hij was er wel, maar ik was koppig en deed mijn eigen zin.

……..Ik zit op de bank en zucht. Wordt alles ooit anders? Of zal ik moeten leren leven met hoe ik ben, zoals ik ergens las. Tegelijkertijd voel ik een stuk vastberadenheid.  Het moet anders kunnen. Maar ik zie niet hoe. Nog niet. Het is vijf uur. Het duurt nog even voor ik eten kan koken, maar ik weet dat mijn tas vol zit met eten. Terwijl ik de televisie aandruk, begin ik met een vers belegd broodje, een paar stroopwafels, een zak snoepjes….

Het is de eerste keer dat we samen weg zijn sinds ik begonnen ben met gesprekken bij Triade. Ik heb er zin in om er even uit te gaan. In de auto staat een krat met eten. Alles precies uitgeteld volgens de eetlijst. Ik voel me een beetje vreemd. Op vakantie gaan met een zak aardappels en voor vier keer groenten… Ik heb medelijden met mijn man. Op de tweede dag van de vakantie gaan we samen winkelen. Zoals gewoonlijk duik ik een kledingwinkel in. Tijdens het snuffelen overvalt met een gevoel van twijfel. Als ik wat ga kopen, welke maat koop ik dan? Ik besef opeens dat de beslissing die ik nu moet maken van grote waarde is. Wat wil ik? Hoeveel moet ik nog aankomen? 8 kilo? Dat is vast nog twee maten groter! Ik zal toch niet nóg zwaarder worden? Ik blijf toch niet eeuwig groeien? Ik houd twee shirtjes in mijn handen. Een van de belangrijkste woorden die ik geleerd heb, klinkt in mijn hoofd: kies. Ik pluk een paar shirtjes van twee maten groter uit het rek en loop de kleedkamer in. Een gevoel van rust komt over me. Even springt mijn hart op en opeens schiet de gedachte door me heen dat God van me houdt.

Ik doe het gewoon. Ik ga straks naar mijn moeder en zeg haar dat ik me weer mag wegen en dan neem ik dat ding weer mee naar huis. Ik moet het weten. Ik gooi de klerenkast dicht en loop naar de woonkamer. Daar plof ik op de bank en staar en paar minuten leeg voor me uit. Waarom voel ik me altijd zo? Ik geniet nergens van. Ik voel me sloom en zwaar. Al dat eten. Al die keuzes. Al die afspraken. Al die mislukkingen. Wat heeft het voor zin om aan mijn problemen te werken? Het enige wat het me oplevert is veel frustratie en extra kilo’s. In mijn hoofd klinken nog woorden als: vrijheid, liefde en acceptatie, maar op dit moment laat ik mijn gevoel overheersen. Ik ben boos. Gefrustreerd. Ik moet denken aan de kast. Ik weet dat mijn man vergeten is de kast op slot te doen. Ik heb er de hele dag aan gedacht. Ik sta op en ga weer zitten. Ik sta weer op en ga weer zitten. Onrustig wiebel ik op de bank. Ik druk de televisie aan. Niet doen. Niet doen. In mijn hoofd klinken gedachten: ‘De waarheid maakt je vrij!’, ‘Je bent te zwaar!’, ‘God heeft een ander plan!’, ‘Er ligt chocola in de kast!’, ‘Begin nu te veranderen, Elise!’….. Ik sta op en loop naar de kast.

Opeens voel ik het weer. Ik voel dat ik met twee voeten op de grond loop. Een vreemde gedachte schiet door mij heen: Ik heb een lichaam, het is echt  en het voelt goed. Het is alsof vandaag opeens de wereld wat anders is. Ik voel me blij, maar dan echt. Ik moest net schaterlachen. Ik schrok er van. Een vreemd geluid uit mijn mond. Ik begon vandaag een zin met: ik heb zin in... Ook zoiets vreemds:  Zin hebben in iets anders dan eten. En vanmorgen had ik een lang gesprek met God. Ik merk dat Hij weer dichterbij is. Ik durfde lang niet meer met Hem te praten omdat ik wist wat Hij mij te vertellen had, maar nu… Ik ben  zo blij met Hem! En het begint echt tot mij door te dringen dat Hij zo blij is met mij en dat hij nieuwe plannen heeft. Ik dankte God vanmorgen dat ik bij Triade terecht ben gekomen en dat Hij mij op deze wijze wil leren wat leven in vrijheid is. Hij herinnert mij weer aan het feit dat ik me eerder al heb laten dopen om zo voor Hem te leven. Ook wees Hij mij de zere plek aan toen Hij mij vroeg of ik bereid wat Hem te gehoorzamen. Eerst was het aarzelend, maar later ook verlangend toen ik zei: Ja, Heer! En toen gebeurde er een wonder. Ik keek in de spiegel vandaag en ik dacht: Het is goed. Het is goed, Heer!

Ik ben de eetbuien zat. Ik wil het niet meer. Maar ik voel me ook zo schuldig. Een lied van Martin Brand klinkt in mijn hoofd: “Toch die zonde weer gedaan, stuur me niet bij U vandaan….”. Heer, ik wil het niet meer! Help mij! Ik wil niet meer dagen niets eten en dan dagen ons spaargeld opmaken aan eten wat U ons geeft om van te leven en te genieten. Soms gaat het een week goed en dan opeens gaat het weer mis en dan voel ik me zo schuldig. Alsof ik dan eerst drie dagen goed moet eten om het goed te maken. Martin Brand zingt: “Mijn kind, ik nam voor jou jouw zonde en jouw straf op mij. Ik heilig jou, je oude leven is voorbij. Je nieuwe toekomst ligt in mij. Geloof me!”. En dan opeens dringt het tot mij door. God is zo genadig. Zo goed. Hij gaat deze weg met mij. Deze weg van herstel. Elke kleine stap die ik heb genomen heeft Hij gezegend. Ik deed wat ik kon en Hij deed dat wat ik niet kon. De moeilijke momenten op de bank denkend aan eten en toch ‘rustig’ met een kop thee blijven zitten waren niet voor niets! De kleren die twee maten groter waren kocht ik niet voor niets! Het vele tegenspreken van onware gedachten was niet voor niets. Het oplezen van Bijbelteksten om de waarheid in te prenten was niet voor niets. God was er bij. En Hij zegende het.

Ik zit samen met mijn man aan tafel als ik hem vertel dat ik vandaag mijn laatste gesprek heb gehad bij Triade. Het afgelopen jaar heb ik ongeveer twee keer per maand gesprekken gehad. Ik ben zeker tien kilo zwaarder, maar voel me 100 kilo lichter!!! Ik voel me vrij en gelukkig. We praten erover hoe bijzonder is het is dat God zo heeft ingegrepen en hoe dichtbij Hij was in de strijd van het afgelopen jaar. We spreken over het unieke van Triade. Hoe de hulp bij Triade eigenlijk een diep geschenk was van God om dichter bij Zijn doel te komen met mijn leven. De gesprekken waren helder, liefdevol, eerlijk en confronterend. Precies datgene wat ik nodig had. Ik vertel mijn man dat ik eigenlijk niet alleen hersteld ben van een eetstoornis, maar dat ik weer terug ben op de weg van het ontdekken van Gods plan met mijn leven. Daar paste ‘simpelweg’ een eetstoornis niet in. En nu weet ik waarom. Afgelopen week heb ik me aangemeld voor een opleiding voor Pastorale Hulpverlening. Ik wil nu anderen verder helpen. We zijn begonnen met jeugdwerk in de gemeente en God bracht meer dingen op ons pad…. Nieuwe passie. Hersteld verlangen. Een nieuw begin. Onverdiende genade. In mijn hart borrelt het. Ik wil van alles doen. Ik wil leven! Ik wil werken voor de bouw van Gods Koninkrijk. Ik voel passie en echtheid.  Samen beginnen we aan een toetje. Na het eten ruim ik rustig de spulletjes op en een  uur laten zitten we samen aan de koffie. Ik weet niet hoeveel gram aardappels ik heb gegeten en hoeveel calorieën en in het vlees zat, maar ik voel me sterk. Lichamelijk én geestelijk.

 

Nog een jaar later…

Inmiddels gaat het nog steeds erg  goed. Ik weet niet meer hoe een weegschaal eruit ziet en eet inmiddels vrij en ontspannen buiten de deur. Het borrelt nog steeds en de Heer gaat steeds verder. Ik geniet van het leven en van het leven met de Heer. Ik heb geen eetbuien meer en ik braak niet meer. Ook geef ik geen gehoor aan gevoelens en gedachten dat ik weer af zou moeten vallen. Soms worstel ik nog wel eens met een ‘patatje’, of een ‘mogelijke kilo extra’, maar ik weet bij WIE ik moet zijn. Ik weet  dat ik me mag richten op dat wat boven is en niet wat op de aarde is. Ik weet wat belangrijk is: Daar kies ik voor en daar zal ik voor blijven kiezen!