Ik moest er perfect uitzien en me perfect gedragen. Dat hou je niet lang vol…

Een aantal jaar geleden besefte ik dat ik hulp moest zoeken. Ik had het idee dat er veel van mij geëist werd: ik moest voor mijn opleiding veel opdrachten doen, in de kerk had ik aardig wat activiteiten. Op zich was het allemaal wel te doen, maar ik móest zoveel.

In die tijd kreeg ik ook last van misselijkheid en braken. Ik was al een aantal keer naar de dokter geweest voor moeheid, en omdat ik een laag gewicht had, was het advies dat ik moest proberen aan te komen. De dokter schreef een verwijzing voor een psycholoog en via kennissen kwam ik bij Triade terecht.

Door de gesprekken werd mij duidelijk dat ik me snel aanpaste aan mijn omgeving en hun mening. Was ik te licht? Dan ging ik eten, zonder mij af te vragen of ik dat ook echt wilde. Ik was perfectionistisch, dus mijn schoolwerk moest perfect zijn, ik moest er perfect uitzien en me perfect gedragen. Dat hou je niet lang vol…

In de gesprekken kwam vaak naar voren dat ik best mag aangeven wat ik wil, dat boosheid en angst uitgesproken mag worden, zelfs móet worden uitgesproken zodat er geen wrok kan ontstaan.

Het is best moeilijk geweest en dat is het soms nog, omdat ik bang was om afgewezen te worden wanneer ik mijn (afwijkende) mening zou geven. Ook voor mijn omgeving was het best lastig, omdat ik eigenlijk iemand anders werd dan ze jarenlang hadden gekend. Iemand die ook boos kan worden of chagrijnig kan zijn, maar ook iemand die enthousiaster kan zijn over dagelijkse dingen, omdat er zélf gekozen kon worden.

Het gaat steeds beter, hoewel ik me nog steeds moet blijven voor houden dat het niet perfect hóeft, dat ik andermans goedkeuring niet nodig heb om te zijn zoals God mij heeft bedoeld.

Christelijke hulpverlening heeft voor mij een duidelijke meerwaarde, omdat ik juist in de omgang met God kan leren wie ik werkelijk mag zijn.