“Ik voelde mij even heel goed, maar daarna voelde ik mij weer zo waardeloos.”

Gedurende 9 maanden ben ik bij Triade in therapie geweest. Ongeveer 3,5 jaar daarvoor begon ik met automutileren. Ik sneed ik mijn onderarm. Ik ben hier mee begonnen omdat ik hier van had gelezen en was nieuwsgierig naar het gevoel hierbij. Nadat ik dit eenmaal had gedaan, merkte ik dat ik hier heel goed mijn negatieve emoties mee kon uiten. Ik kon mijn emoties niet benoemen, ik voelde me alleen heel somber en verder kon ik niet benoemen wat ik voelde. Als ik mijzelf sneed, voelde ik de pijn. Ook hoefde ik op deze manier geen andere personen op te zadelen met mijn emoties. Als ik iets te horen kreeg wat mij teleurstelde, kon ik daar niet goed mee omgaan. Ik ging dit opkroppen en als ik al niet gelijk ging snijden, deed ik het wat later, wanneer alle opgekropte emoties er in een keer uitkwamen. Hierna voelde ik mij even heel goed, maar daarna voelde ik mij weer zo waardeloos. Helemaal als ik moest vertellen aan mijn ouders of aan Gerriët dat ik weer mijzelf had gesneden.

Ik labelde mijzelf ook als onzeker. Ik was onzeker omdat ik tegen mijzelf zei dat ik onzeker was, en zo leefde ik als het ware een zichzelf vervullende profetie.

Ik heb veel gehad aan de hulp van Gerriët. Zij heeft mij veel laten nadenken over dingen als waarom ik nou precies mijzelf sneed, zonder dat ze dingen zelf invulde. Ik kwam erachter dat het snijden mij niet overkwam, maar dat ik hier gewoon zelf voor koos. Ik koos ervoor om gesloten te blijven naar anderen en mijzelf te snijden. Mijn negatieve emoties bleven binnen in mij in plaats van toe te staan dat ze naar buiten kwamen. Ik leerde dat mensen die om mij geven veel liever zouden hebben dat ik koos vóór openheid (al waren er dan soms moeilijke dingen) en tégen mijn kapotte armen. Ik ben RET-schema’s gaan maken. Dat betekent dat ik door middel van zo’n schema mijn negatieve gevoelens kan opschrijven, zodat ik ze kan erkennen. Dan probeerde ik om de negatieve gedachten achter het moeilijke gevoel te ontdekken om deze vervolgens te onderzoeken op hun realiteit. Het doel was om meer reële (en vaak positievere) gedachten te formuleren, omdat gedachten de basis zijn voor gevoelens. En dan een plan bedenken hoe ik met de situatie om zou gaan. Die schema’s hebben mij enorm geholpen. Doordat ik opschreef wat de situatie was en wat mijn gevoelens daarbij waren, hoefde ik in ieder geval niet meer te snijden om iets te voelen. Want ik wist hoe ik mij voelde en waarom ik dat voelde. Omdat ik het moeilijk vond om woorden te geven aan wat ik voelde, heb ik een bord gemaakt met veel kaartjes, waarop emotie-woorden stonden. Elke dag moest ik er 3 uitkiezen en die bovenaan hangen. Dat hielp mij om mijn gevoelens te gaan benoemen. Ook heeft Gerriët mij aangespoord om een bord te maken met kaartjes met al mijn kwaliteiten zodat ik daar naar kan kijken. Dat heeft mij geholpen om positiever over mijzelf te zijn. Toen ik mijn gevoelens kon benoemen, sneed ik niet meer omdat ik dan in ieder geval een gevoel had dat ik kon benoemen, maar ik was er zo aan gewend om te gaan snijden als ik mij rot voelde dat het soms toch nog een haast ‘automatische’ uitweg was. Toen ik doorhad dat ik er nu echt helemaal zelf voor koos om mijn onderarm te verminken heb ik tegen mijzelf gezegd dat dit niet langer kon. Het is nu iets meer dan twee jaar geleden dat ik voor het laatst heb gesneden. Ik heb de knoop doorgehakt dat ik mijzelf niet langer meer zal snijden. Dat is mij gelukt. Doordat ik de knoop heb doorgehakt en zag waarom ik het deed heb ik er niet eens zo heel veel moeite mee gehad.

Ik heb voor Triade gekozen omdat dit christelijke hulpverlening is. Toen ik aan de therapie begon, wist ik echt niet wat er zou gaan gebeuren en wat ik er zelf aan kon doen, maar ik wist en wilde wel dat God dit alles zou gaan bepalen. Ik heb zoveel aan Gods steun gehad. Zonder Hem had ik dit niet gekund. Ik kon mijn zorgen in Zijn handen leggen. En Hij nam ze van me weg. Ook de drang tot snijden heeft Hij bij mij weggenomen. Dat is de allerbelangrijkste reden waarom ik er niet veel moeite mee had om niet meer te snijden.

Het gaat nu heel goed met me. Ik heb zoveel geleerd bij Triade, maar vooral ook van mezelf. Ik heb lelijke littekens op mijn arm die nooit meer weg zullen gaan. De eerste zomer na het stoppen van het snijden heb ik er veel moeite mee gehad dat iedereen die lelijke littekens zou zien als ik een t-shirt aan had. Nu vind ik het niet erg meer al moet ik wel even slikken als iemand mij naar de littekens vraagt. Maar het belangrijkste is dat God mij heeft vergeven en dat ik mijzelf heb vergeven.