Ik weet nu dat het echt kan helpen de dingen voor jezelf op een rijtje te zetten met hulp van iemand anders. … en dan ineens betrap je jezelf erop dat je wakker wordt en zin hebt in de dag!!!

Eigenlijk ben ik altijd al een beetje een tobberig kind geweest. Niet echt doorsnee. Ik las boeken voor volwassenen toen ik 9 was en dacht na over alle zware vraagstukken van de wereld. Toen ik een jaar of 11 was zijn mijn ouders al eens met me naar een soort van jeugd-maatschappelijk werker geweest, maar daar kwam niet echt wat uit. Vlak daarna ging het ook al wel beter, en verdween het een beetje naar de achtergrond. Toen ik een jaar of 17 was, kreeg ik enorme ruzie met mijn broer die een paar jaar ouder was. Waarom het eigenlijk was wist ik niet precies, maar wel dat hij heel erg boos op me was en tegen me had geschreeuwd dat ik niet meer zijn zusje was en dat hij niet meer met me zou praten. En dat hield hij, vervelend genoeg, erg goed vol…

Ook mijn moeder kreeg regelmatig de volle laag van hem en na ongeveer een maand besloten mijn ouders dan ook dat er iets moest gebeuren, want de sfeer in ons gezin was echt niet vol te houden. Toen gingen we dus met het hele gezin naar Triade. Daar verwachtte ik natuurlijk wel dat Gerriët mijn broer de volle laag zou geven. Maar helaas, er werden geen preken uitgedeeld. Ze besloot alleen dat het haar nuttig leek dat mijn broer en ik allebei een aantal gesprekken zouden hebben, afzonderlijk van elkaar. En ik dacht nog wel zo dat de fout alleen bij hem lag! In therapie gaan vond ik een ramp, want dat was toch voor mensen die de hele dag zaten te huilen of in bed bleven?

In therapie leerde Gerriët me dat het er nu even niet om ging waarom die ruzie was, dat zij geen schuldige aan ging wijzen. Maar dat het er veel meer om ging hoe ik met de dingen omging en in het leven stond.

Niet alleen in dit geval, maar altijd en overal. Ik kwam erachter dat ik in alle situaties altijd de schuld op mezelf betrok, me overal verantwoordelijk voor voelde en dingen altijd op een voor mezelf negatieve manier bekeek; als iemand stil was, dan was hij boos op mij, als iemand zuchtte, irriteerde ik hem, als mijn moeder een beetje stug deed, had ik iets verkeerd gedaan. Constant was ik bezig alles op mezelf te betrekken.

Door middel van het RET-systeem leerde ik mijn irrationele gedachten omzetten in reële gedachten. Als iemand stil is, is hij misschien moe. Als iemand zucht, heeft hij misschien zorgen. Als mijn moeder stug is en ze zegt niet dat ik iets verkeerd heb gedaan, heeft ze waarschijnlijk iets anders aan haar hoofd. Ik moest leren om constant die gedachten om te zetten. Van negatieve, minderwaardige gedachten naar reële gedachten.

Voor mij is dit wel het belangrijkste leerproces geweest. Eigenlijk ging het op een gegeven moment helemaal niet meer om de onenigheid met mijn broer, maar veel meer over de manier waarop ik met het leven en de mensen om me heen omging. Ik was in die tijd ook best een beetje depressief en naarmate ik mijn gedachtepatroon veranderde, werd dat ook steeds minder. Daarnaast was het ook gewoon fijn om met iemand te kunnen praten die niks raar vond. Wat ik ook zei, Gerriët hield netjes haar gezicht in plooi en deed alsof het de gewoonste zaak van de wereld was . Dat was fijn. Als ik terug kwam van therapie leek het alsof er een last van mijn schouders was gevallen.

Nu ben ik een paar jaar verder en nog steeds heb ik profijt van alles wat ik heb geleerd. Ik blijf een af en toe onzekere piekerkont, ik blijf enigszins een ‘drama-queen’ en ik kom steeds weer dingen tegen waar ik tegenaan loop en waarin ik graag anders zou willen zijn. Maar ik heb in begeleiding geleerd om reëel naar dingen te kijken, en dat heeft mijn blik op mijn wereldje wel veranderd. Vaak genoeg ga ik nog de mist in, maar dan ga ik gewoon, heel rationeel, het schema af wat ik heb geleerd; wat zijn mijn gedachten, zijn ze objectief, en zo nee, hoe kan ik ze zo maken dat het wel objectief is.

Ik ben allemaal dingen aan het doen, die ik voor de therapie wel graag wilde maar nooit had gedurfd. Want 'ik kon dat toch niet'. Maar nu weet ik: als zoveel mensen het kunnen, waarom ik dan niet?!

De ruzie met mijn broer is opgelost. Ook hij moest veel leren en na een gezamenlijk gesprek bij Triade is het steeds beter gegaan. Toen we vorig jaar allebei voor een tijd naar het buitenland gingen, gaf hij me een knuffel, zei dat hij van me hield en dat het hem speet wat hij allemaal had gedaan. Toen was het voor mij ook echt helemaal goed.

Er zijn best wel weer nieuwe problemen opgedoken, in mijn familie en in dingen die ik meegemaakt heb. Maar op de een of andere manier sta ik nu overal sterker in. Ik kan janken, schelden en een dag depri met mijn hoofd onder mijn kussen liggen (bij wijze van spreken dan…) maar ik ga er daarna altijd weer tegenaan. Niet alles komt altijd goed zoals je het graag zou willen, maar ik zie nu dat de manier waarop je met dingen omgaat een wereld van verschil maakt.

Het was fijn dat Gerriët werkt op bijbelse grondslag, vooral omdat zij bepaalde verschijnselen in ons gezin wel beter begreep, aangezien die toch indirect met het geloof te maken hadden. Op dat moment was ik niet zo met het geloof bezig, tenminste… ik wist niet zeker of ik het wel wilde geloven en zo ja, hoe dan. Maar ik vergeet nooit meer het gedichtje op de muur:

Heer, U doorgrondt en kent mij,

mijn zitten en mijn staan.

En U kent mijn gedachten

Mijn liggen en mijn gaan.

De woorden van mijn mond, o, Heer

die zijn bij U bekend,

en waar ik ook naartoe zou gaan,

ik weet dat U daar bent!

Het gaat nu heel goed met me. Mensen zijn helemaal verbaasd als het toevallig in een gesprek valt dat ik een tijd in therapie ben geweest.

Met jou gaat het toch altijd goed?? Jij bent altijd zo vrolijk en stoer..

Ik weet wel beter nu en als het nodig zou zijn, stond ik zo weer bij Gerriët op de stoep. Ik weet nu dat het echt kan helpen de dingen voor jezelf op een rijtje te zetten met hulp van iemand anders. Het maakt alles gewoon wat simpeler, en dan ineens betrap je jezelf erop dat je wakker wordt en zin hebt in de dag!!!