Ik schaamde me enorm, voelde me zwak, een enorme looser!

 

Ik ben een jonge vrouw van 33 jaar. Vanaf in ieder geval mijn 15e jaar heb ik eetbuien, braak en laxeer ik. Het is er langzaam ingeslopen, ik vond mezelf te dik, en ben mijn hele leven al op dieet. Ik vond het heerlijk om te kunnen eten wat ik wilde en toch niet aan te komen, gewoon braken. Ik zag het niet als iets abnormaals, gewoon lekker makkelijk. Toen dit niet optimaal meer werkte, en ik stilletjes aan begon aan  te komen, ben ik ook gaan laxeren. Dit begon met een paar tabletjes, maar eindigde in soms wel 30 per keer. Af en toe een dag niet, maar ook wel 2 keer per dag. Ik had wel 2, 3 eetbuien per dag, en dan at ik zolang mogelijk bijna niet, dit duurde nooit erg lang, 2, hooguit 3 dagen, en dan begonnen de eetbuien weer. Hoe ik het precies gedaan heb weet ik niet. ‘s Nachts zat ik heel veel op het toilet en je wordt een kei in liegen en bedriegen. Bij mij was het zo dat mijn ouders en later mijn man er geen weet van hadden. Ik schaamde me enorm, voelde me zwak, een enorme looser! In april dit jaar besefte ik dat het zo niet langer kon, ik kreeg veel lichamelijke klachten, genoot nergens meer van, speelde alleen nog maar toneel, en was eenzaam en heel verdrietig, al zou  niemand dit van mij zien... Ik ben zonder medeweten van wie dan ook naar de huisarts geweest, een geweldige vrouw, die mijn probleem niet onderschat heeft, maar me doorverwezen heeft naar het ziekenhuis voor allerlei onderzoeken. Van daaruit ben ik direct bij Triade terecht gekomen, een van de beste dingen in mijn leven. Ik voelde meteen dat het goed zat, dat ik een goede keus gemaakt had, al was dit zeker geen gemakkelijke keus. Eindelijk begreep iemand me, eindelijk kon ik mijn verhaal kwijt en eindelijk kon ik huilen, heel veel huilen.

Acht maanden ben ik nu bij Triade, en ik ben er nog lang niet, maar wat een vooruitgang, ik heb ervaren hoe het ook kan, wat een leven zonder eetstoornis inhoudt; wat een vrijheid. Nog steeds vecht ik elke dag, en gaat het nog af en toe mis, nog steeds bestaat mijn leven voornamelijk uit mijn eetstoornis, maar had ik acht maanden terug gemiddeld elke dag een eetbui, nu heb ik er in al die tijd slechts 3 á 4 gehad; wat een verschil! Voor mij is het heel fijn iemand gevonden te hebben die mij elke keer weet te motiveren op moeilijke momenten, die naar me luistert, die mij niet afvalt, die mij neemt zoals ik ben, die mij mijn eenzaamheid omtrent mijn eetstoornis afneemt, die er voor me is, iemand die samen met mij de weg gaat naar herstel. Ik heb nog een hele lange weg te gaan, maar ik weet dat ik het met Gerriët ga halen, dat ik een veel beter, nieuw leven ga krijgen, waarin ik andere, veel betere prioriteiten ga stellen. Wat kijk ik naar mijn nieuwe leven uit........