Jenita volgde een verrassende en confronterende sessie met paarden. Ze was bereid om deze ervaring te delen met anderen.

 

Paarden…….niet echt wat voor mij!

Ik ben niet zo’n dierenliefhebber. Ik vind dieren wel lief, maar op een afstand. Vind het altijd een beetje eng. Waarom weet ik eigenlijk niet zo goed. Dus zo ook met paarden, prachtige beesten, maar zo groot. Wat als ze schrikken, steigeren en gaan trappen….???

Dus toen Gerriët me vroeg voor een sessie met paarden, stond ik niet meteen te trappelen. Maar ik was ook nieuwsgierig, vertrouwde Gerriët, dus zei ik ‘ja’.

Op een middag was het dan zover. We liepen naar de wei, waar de paarden stonden. Kriebels in mijn buik. Of ik in de wei wilde stappen om contact te maken met de paarden. Oeps, dat vond ik heel spannend, twee loslopende paarden en ik moest daartussen gaan staan? Ik was bang dat ze van me zouden schrikken. Gerriët vertelde me dingen over de paarden, die voor mij goed waren om te weten. Hoe je kon zien of een paard ontspannen was, als ze schrikken, onderzoeken of er gevaar is, zo niet dan is het weer goed. Je door te praten en te aaien het paard kon laten weten hoe het was.

Ik moest een aantal oefeningen doen met de paarden Yara en Fiviëne. Ze aanraken, van ze weglopen, ze observeren. Later praten we er over wat ik had ervaren en hoe ik dat in mijn eigen leven terug zag. Bijvoorbeeld, ik vond het leuk dat ze met me kennismaakte, zich lieten aaien, om vervolgens hun eigen weg weer te gaan (gras eten). Een gedachte was bijvoorbeeld: “Vinden ze me nou niet meer leuk?” maar zodra ik weer ging lopen, volgde ze me en gebeurde hetzelfde. 

In mijn leven herken ik dit, dat ik graag contacten heb met mensen, maar ook graag mijn eigen weg weer zoek om vervolgens (op)nieuw(e) contacten te hebben. Bij deze afwisseling voel ik me het prettigst. Ik ontdekte dit door deze oefening, ik was me daar namelijk nog niet eerder zo bewust van. 

Soms denk ik ook als mensen hun eigen weg gaan, mij niet meer leuk vinden. Wat meestal niet waar is. Ik hoop dat als ik dit weer denk, dan aan deze oefening met de paarden zal denken en weten dat er eigenlijk een andere reden is (en geen afwijzing).

Verder ontdekte ik dat ik een instructie vaak meteen als een regel zag en daardoor niet de ruimte nam die er wel was.

Maar ik voelde me ook stoer dat ik dit ondanks mijn angst had gedurfd en ontdekt had dat het veel minder eng is dan ik dacht. Ook een duidelijk leermoment. Dingen kunnen eng lijken, maar door er informatie over te vragen en het te doen, ontdekte ik ook iets anders….. ik had plezier met paarden! Gaaf!

Toen ik even alleen in de wei was met de paarden, voelde ik dat de knoop in mijn buik weg was en dat ik kon genieten van de paarden. Dit binnen een half uur…..wie had dat gedacht een half uur geleden? Ik niet in ieder geval!

Vervolgens mocht Yara uit de wei om gekamd en geborsteld te worden, vond ik zielig voor Fief. Weer een herkenning uit mijn eigen leven. Ik stel niet graag mensen teleur! En dus ook geen paarden ha ha….

Het borstelen en kammen van Yara vond ik ook gaaf. Ik genoot er van hoe haar haren gingen glanzen en hoe ontspannen ze erbij stond. Dat deed mij goed! Wat voelde ze zacht en wat was ze mooi. Ik moest denken aan God, hoe mooi Hij haar gemaakt had…

De laatste oefening was er een op mijn eigen verzoek. Een oefening voor mijn eetverslaving/eetstoornis. 

In de bak moest ik met buizen mijn huis maakte. Ik mocht zelf weten waar en hoe. Ik koos voor het midden van de bak. Een huis met ruimte er omheen en een open deur. Gerriët had inmiddels een emmer met wat biks. Deze stond symbool voor VERLEIDING. Ik mocht deze in mijn huis zetten en deed dat midden in mijn huis. Eten is het middelpunt in mijn huis. Daar draait het vaak om eten!

Yara stelde mijn eetstoornis voor. (Arm paard) De opdracht was: Hou je eetstoornis weg bij de verleiding. Gerriët wenste me veel succes. 

Ik dacht snel na, en bleef eerst dicht bij de emmer. Yara had de emmer  al snel gevonden. En begon lekker te eten. Het was lastig om haar daar weg te krijgen. Een gevoel van wanhoop overviel me. “Dit gaat nooit lukken was mijn gedachte”. Niet zo snel opgeven, dat kan je niet maken!  En begon aan de halster van Yara te trekken om haar weg te krijgen. En warempel dat lukte. Ik vatte nieuwe moed en begon haar naar de rand van de bak te duwen en probeerde haar af te leiden, door tegen haar te praten. Zolang zij nog aan het eten lukte dit. Ik zei tegen haar dat ze mooi was en dit eigenlijk niet nodig had. Confronterend,  eigenlijk sprak ik tegen me zelf. Maar hoe ik mijn best ook deed, het lukte me niet om Yara bij de emmer weg te houden. Weer een paar happen en opnieuw lukte het me om haar naar de rand van de bak te krijgen. Maar opnieuw lukte het Yara om bij het eten te komen. We stopten de oefening en Yara mocht de rest ook opeten. 

Gerriët vroeg naar mijn ervaringen. Ik zag zo wat parallellen tussen de oefening en mijn eetstoornis en de verleiding. De eetstoornis is op de duur sterker als de verleiding. Dus ik bezwijk. De gedachte: “het gaat nooit lukken” is dan ook zeer herkenbaar. Toch doe ik elke keer weer pogingen. Waarbij afleiding het meeste lijkt te helpen. Zoals ook deze middag, ik had amper aan eten gedacht. Gerriët vertelde ook dat Yara 600 kg woog en als zij echt wilde mij dus zo aan de kant kon zetten. Toch had ik wat invloed op haar…..

De laatste oefening was voor mij het meest heftig en heb er de afgelopen dagen veel over nagedacht. De volgende gedachten/vragen/conclusies kwamen bij mij boven

  • Mijn eetstoornis is sterker dan mijn wil
  • Afleiding helpt
  • Toegeven aan de gedachte het lukt niet, helpt in ieder geval niet!
  • Ik kan invloed uitoefenen op mijn eetstoornis
  • Wat had ik anders kunnen doen? Zijn er nog andere oplossing en hoe kan ik dat toepassen in mijn leven?

De verleidingen uit mijn huis weg doen

Afleidingen bedenken (vooral leuke) om in geval van verlangen naar grazen te gaan doen.

Time out/ eten uitstellen. Heb ik echt eten nodig? Of heb ik iets anders nodig? Rust, een luisterend oor, troost? 

Leren om te gaan met emoties als angst, verdriet en boosheid.

Hulpbronnen zoeken. Met meerdere kunnen we de eetstoornis verslaan. Concreet: hulp zoeken bij God (ik doe mijn stuk/verantwoordelijkheid en Hij doet de rest, God wil dat ik meewerk) en mensen, zoals verantwoording afleggen, samen met JJ boodschappen doen, gesprekken voeren.

Ik heb hieral veel over bij Gerriët geleerd in de gesprekken, maar de oefening met Yara geeft mij er een krachtig beeld bij. Bijzonder vond ik dat ik in de auto gebeden had of God door deze training tot mij wilde spreken. Ik geloof dat Hij dit deed en hoop dat ik dit in de toekomst met Hem verder mag leren door Zijn genade en in Zijn genade. Yara, je was een schot in de roos!